Simula noong September 5, 2007, Matagal ng hindi nakikita ni Kristina ang kanyang anak na si Katie,ang araw na nalaman niyang hindi na pumapasok sa kolehiyo ang 19 yrs. old niyang anak. Isang argumento ang nangyari sa pagitan ng mag-ina ng araw din iyon at naging dahilan para lisanin ni Katie ang kanilang tahanan at nagwikang ayaw na niyang makita pang muli ang kanyang ina.
Simula noon umaasa na lang si Kristina sa mga kaibigan ng kanyang anak para siya ay balitaan kung ano ang kanyang kalagayan at kung saan siya naroroon. Pero, wala siyang lakas ng loob para ito ay personal na kamustahin, araw-araw niya itong sinasama sa kanyang panalangin, dahil naniniwala siyang darating din ang araw na pakikinggan siya ng Diyos. Lagi niyang ipinagdarasal ang araw-araw na buhay ng anak, ang kanyang kalusugan at kaligtasan, ang kanyang pagkatao, ang kanyang araw-araw na panggastos, ang kanyang pamumuhay. Madalas, lagi niyang ipinagdarasal na magkaroon ng isang instrumento sa buhay ng anak para ito ay umuwi sa kanilang tahanan at ibalik ang masasayang sandali ng kanilang buhay. Pagkatapos ng kanyang panalangin, nakadarama siya ng kasiguruhang ito ay pinakikinggan ng Diyos at matutupad sa Kanyang panahon.
Isang hapon ng November, 2009. May kumatok sa pintuan ng bahay ni Kristina, ng kanyang buksan, siya ay nagulat ng makita ang kanyang anak at karga-kargang sanggol sa kanyang braso. Hindi napigilan ni Kristina na iunat ang kanyang dalawang braso para yakapin ang nagbalik na anak at ganon din naman si Katie na niyakap ang ina ng kanyang kaliwang braso habang karga ang sanggol sa kanan. Kumawala lamang sila sa kanilang pagkakayakap ng simula ng umiyak ang naiipit na sanggol sa kanilang pagitan.
Ipinakilala ni Katie ang sanggol sa kanyang lola. “Anak ko po, Kristina rin po ang kanyang pangalan.” wika ni Katie. Tuwang-tuwa binuhat ni Kristina ang kanyang apo at lakas loob na nagtanong sa kanyang anak habang karga-karga ang natutulog na apo. “Bakit mo naisipang umuwi sa ating tahanan?”
“Pagkatapos kong isilang si Kristina, alam kong palagi mo akong ipinagdarasal, dahil sa tuwing pagmamasdan ko ang mukha ng aking anak, naririnig kong nagsasalita ang Diyos sa aking puso. Lagi Niyang ipinaalala sa akin na mahal na mahal mo ako higit pa sa pinakikita kong pagmamahal sa aking anak.” Lumuluhang wika ni Katie.
Habang karga-karga pa rin ni Kristina ang kanyang natutulog na apo, ang naging instrumento at sagot sa kanyang panalangin, “Maraming salamat sa iyo apo!” bulong sa maliit na tenga ng sanggol.
“Ang presensiya ng Diyos sa ating buhay, ang ating presensiya at oras sa ating mga mahal sa buhay at sa mga taong nangangailangan, ang magpatawad at patawarin, ang pagbabalik-loob ay mga natatanging yaman hindi kailanman kayang pantayan ng anumang bagay dito sa mundo.”- kuya sandi
